Wij hadden vroeger thuis geen tv. Ook geen krant. De radio bracht het nieuws. Elke dag om 6 uur ’s avonds met aansluitend de actualiteiten. In elk geval ben ik gespaard gebleven voor alle verschrikkelijke beelden, die vaak met nieuws samengaan. En voor de rest luisterden we de hele dag naar Radio Noordzee, Veronica, en naar Hilversum 3. Mijn oudere zussen hadden liedjesschriften, met de teksten van alle popsongs, die zij uit de muziekbladen haalden. Ik herinner me dat ik zes jaar oud was en voor de klas ‘Yesterday’ van de Beatles zong. Helemaal uit mijn hoofd. (lees meer…)

Mijn vader was een muziekfanaat. Hij had een 8 sporen bandrecorder waarop hij muziek verzamelde van de radio. Popmuziek. Vooral de Rolling Stones. Tijdens het eten was hij vaak aan het opnemen. We luisterden dan naar het programma van Joost den Draaier, dat kwam altijd na het nieuws op Hilversum 3.

Hoorde hij dan plots een aankondiging van een plaat die hij wilde opnemen, dan rende hij naar zijn bandrecorder die in de woonkamer stond. Er lag zeil in de woonkamer, en een matje bij de deur. Het kwam nogal eens voor dat hij met matje en al in volle vaart  richting bandrecorder gleed, om de pauzeknop op tijd uit te drukken. Mijn moeder hield haar hart vast tijdens deze halsbrekende toeren. “ Ik heb ‘m!” hoorden we dan vanuit de keuken, en even later zat hij glunderend weer aan tafel.

“ Ik hoop wel dat hij er deze keer niet doorheen gaat zitten lullen”.

Toen ik werd geboren heeft het zeker drie maanden geduurd voordat hij een naam voor me had bedacht, vertelde mijn moeder me onlangs.Uiteindelijk werd het Aïda. “Misschien gaat ze wel iets in muziek doen” had hij gezegd. Dat kwam uit. Toen ik af studeerde was hij aanwezig bij mijn eindpresentatie. Het was een live- optreden van een ‘ a capella’ meidenband waarvoor ik de kostuums had ontworpen. Kort daarop stierf hij.

Ik denk nog heel vaak aan hem. Vooral diep in de nacht, als ik in de auto zit,  na een optreden op weg naar huis. En vaak denk ik: als hij nog had geleefd, dan had hij dat allemaal kunnen meemaken. Ik weet zeker dat hij vast wel eens mee was gegaan. Backstage op Lowlands; wat zou hij dat te gek gevonden hebben.

Mijn eerste mix-cd heb ik aan hem opgedragen. Dedicated to W.A.M. Spaninks moest er staan. De release datum werd telkens weer opnieuw uitgesteld door de platenmaatschappij. En toen de cd eindelijk in de winkel lag, was het 16 mei. De verjaardag van mijn vader.