Lady Aïda draaide op maar liefst zes edities van het Lowlands festival. Ze schreef er een column over (lees meer…)

ZES HERINNERINGEN AAN LOWLANDS

‘Nog twee minuten…Zet ‘m op!’ Felle spots in mijn gezicht. Help, ik zie niks meer! Waar zat dat knopje voor de monitor ook alweer? Trillende handen. Ergens in de verte hoor ik mijn naam aankondigen. Diep ademhalen helpt… Echt niet! Er is geen weg meer terug. De eerste plaat die ik op Lowlands draaide vergeet ik nooit meer. Het is Circus Bells van Robert Armani. Een danceplaat. We schrijven 1994.

De Bravo-tent was bezet door het Britse Megadog-circus. Die lui blowden zich hélemaal suf en hun muziek klonk al even stoned. Iedereen heette Dog. Zo had je Michael Dog, Bob Dog en nog wat van die randfiguren die zij de Doggies noemden. Elke dag werd er driftig heen en weer gekoerierd tussen de Amsterdamse Bulldog en de Drontse Megadog. De Bravo-tent was omgetoverd tot een soort buitenaardse planeet met aliens en robots. Eat Static, Dreadzone, Quazar, Transglobal Underground, Speedy J en… Underworld! Steve Green achter de draaitafels, aan de zijkant van het podium opgesteld. Het zou nog wel even duren voordat de DJ òp het podium zou staan. Maar het begin was gemaakt.

1996. Het dance-virus heeft zich verspreid over meerdere tenten. De DJ’s staan op torens tegenover de podia. Alweer een stapje dichterbij de erkenning. Tenminste, als je je benen niet breekt, want het is een helse klus om naar boven klimmen met al die kilo’s vinyl. Eenmaal boven is het uitzicht overweldigend. Dat het geluid na middernacht met zo’n 30 decibel naar beneden moest, nam ik voor lief. Monitoren kunnen óók als zaalgeluid fungeren, er zit namelijk geen limiter op. CJ Bolland. System 7 en Speedy J. brachten techno, Spooky, Zion Train en Tricky rockten met crossover. Roni Size, Alex Reece en MC Dynamite knalden met drum ‘n’ bass. Het was rennen geblazen om alles te zien. In een glimp zie ik DJ Dreazz en Nubian zuchtend met zware koffers richting Golf strompelen. ‘Een karretje? Ik ben geen wijf!’

Zeventien graden, af en toe zon én vijfenveertigduizend bezoekers. Het is 1998. De Nederlandse DJ’s die op Lowlands draaien komen uit alle provincies. Loes Lee, Radar, Flipjack, Knuppelhout, Robob, T!m, Lx Pacific, Frankie D en Hepcat. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, samen in één tent met Basement Jaxx, Laurent Garnier, Richie Hawtin en Green Velvet. Dàt maakt Lowlands zo bijzonder. Hoewel het mijn derde keer is, spelen de zenuwen mij nog steeds parten. Dat weeïge gevoel in de buik… bibberende handen. Camera’s ready, prepare to flash! dendert Green Velvet over de stuiterende mensenmassa. Harder! Faithless kwam, zag en overwon in de uitpuilende Golf. Nog harder! Oké, gas erop dan. KRAK! zei mijn monitor en bezweek. De dance-revolutie was compleet.

2001. Zevenenvijftigduizend mensen die de hitte trotseren. De Nederlandse DJ’s lijken dit jaar officieel de status van huis-DJ te krijgen. Esta, Shinedoe, Olaf, Radar, L-Dopa, I-f en Serge. Hetzelfde geldt voor de internationale acts. The Prodigy en  Dreadzone, maar ook Underground Resistance, Phuture 303 en DJ Assault. Op zondag maakt een enorme wolkbreuk een einde aan de hitte. Tot aan mijn enkels in de modder zwoeg ik van India naar Bravo. De air is allang uit mijn Nikes gelopen en mijn sokken zijn zeiknat. Draaiend op blote voeten beleef ik opnieuw de Bravo-tent. Voor de vierde keer. Nu sta ik op het grote podium. En wéér, opnieuw, dat weeïge gevoel in mijn buik en trillende handen. Vooruit, gewoon gas erop…

Het is de vijfde keer dat ik op Lowlands draai. Gesandwiched in de Bravo tussen mijn helden Fischerspooner, Moloko en Green Velvet. We schrijven 2003.  Dit jaar beleef ik voor het eerst het échte Lowlandsgevoel. In plaats van sushi en champagne in de backstage waag ik me aan lauw bier en hamburgers met zwartgeblakerde uitjes op het terrein, slaap ik een nachtje tussen 65000 Lowlanders op de camping en haal ik flink door in de 24uurs tent. Maar mijn ultieme Lowlands moment van 2003 is toch wel – staande bij een van de vele plaskruizen- met de benen gespreid én een plastuit… zónder natte broek!

2006… Het jaar van de Chinese Hond. En het jaar dat ik precies 21 jaar draai. Ik vier het in Biddinghuizen tijdens de zesde keer dat ik op Lowlands sta. Het wordt een muzikale reis door de Lowlands tijd die voor mij begon in 1994. Een hommage aan mijn zo zeer geliefde festival. Misschien laat ik ooit nog eens zo’n lief Lowlandertje op mijn bil tatoëren…